PERSONAL MESSAGE – BURN OUT

Loesje

Goedemorgen lieve volgers,

Het is nu 10:56 en ik word net wakker. Ik heb sinds tijden heerlijk geslapen. Ik viel gister rond 22:00/23:00 in slaap en dat is voor mijn doen heel erg vroeg. Vandaag geen column of outfitpost maar een post om jullie om de hoogte te stellen. Ik vind dit erg moeilijk om te doen maar dat terzijde.

Het is inmiddels 3 maanden geleden dat ik overstuur naar de dokter ging. Ik liep al een tijdje met een vervelend gevoel in mijn maag. Ik was over emotioneel, kon niets verdragen en als ik het met iemand over school of werk had begon ik spontaan te huilen. Toen ik mijzelf dan eindelijk had overgehaald om naar de dokter te gaan en mij eraan toe had gegeven om hulp te zoeken bleek hetgeen wat ik dacht inderdaad zo te zijn. De dokter bestempelde mijn situatie met een ‘’burn-out’’. Ik had nooit verwacht dat ik van deze woorden zo opgelucht kon worden. Pff een last van mijn schouders ging er door mijn hoofd heen.

‘’Het eerste wat je doet is je werk bellen en je ziek melden’’ zei de dokter met een strenge stem. Zogezegd zo gedaan.

Ik was 24 en ziek thuis met een burn out

Ik voelde mij vermoeider dan ooit. Ik had lichamelijke, emotionele, mentale en fysieke klachten. Soms bonkte mijn hart of voelde ik pijn en druk op mijn borst. Ik sliep slecht. Mijn hoofd was alleen maar aan het malen aan een stuk door en het was totale chaos in mijn hoofd. Mijn spieren deden pijn of waren heel erg verslapt. Ik werd al moe van het minste geluid aan mijn hoofd. Ik had last van mijn maag of van hoofdpijn. Ik huilde om niks en was heel emotioneel. Soms voelde ik mij zoo zoo moe dat ik gewoon moest huilen omdat ik mij zo moe voelde. Of dat mijn geest dingen wou en mijn lichaam niet vooruit te branden was. Ik voelde mij super slecht en zag momenteel even geen uitweg. Mijn lontje was korter dan ooit. Alles wat ik deed of probeerde lukte gewoon niet op het moment. Daarbij slikte ik medicijnen die dit alles versterkte en die mijn emotionele status beïnvloedde.

De eerste paar dagen leek het een last van mijn schouder en vooral het stemmetje in mijn hoofd maalde. Gelukkig het ligt niet aan jezelf, je stelt je niet aan, je hebt ‘’echt wat’’. Dat is het enige waar ik aan kon denken.

De mensen die mij goed kennen die weten dat ik niet vies ben van hard werken en altijd doorgaan. Ik ben iemand die nooit genoeg neemt met minder, ik moet altijd meer. Ik neem heel veel hooi op mijn vork en had liever 2 of 3 baantjes dan 1.

Er zijn dan ook periodes geweest waarin ik 2 baantjes had. Ik begon van 9 tot 5, ging door mijn andere werk waar ik om half 6 begon en waar ik meestal doorging tot sluit en 3 uur klaar was met werken. Als je dat zo hoort denk je, die had geen sociaal leven. Nou moet jij eens opletten. Al was ik om 3 uur ’s nachts vrij ik stapte de deur uit bij werk, liep 5 meter naar het pand tegenover ons et voila ik was in een discotheek waar ik nog even tot een uurtje of half 6/ 6 bleef dansen. Thuis aangekomen ging de wekker alweer bijna om de volgende dag hetzelfde robot ritueel uit te voeren. Enfin dat was van een paar jaar geleden.

Waar kwam dan nu die hele burn out vandaan?

Zoals ik al zei ben ik dus iemand die hard werk. Ik ga veel te hard en leefde eigenlijk langs mijzelf heen. Zoveel druk van werk, school en een sociaal leven. Het heeft mij in deze situatie de kop gekost. Doorgaan en niet omkijken was tot op heden mijn motto, sneed ik mijzelf daar toch even keihard in mijn eigen vingers. Ook privé situaties waarin ik in een levende rollercoaster terecht kwam kostte mij de kop. Het was alsof ik een enkeltje achtbaan kocht, instapte en een eindeloze rit maakte. De Superman zoals in Walibi.

De laatste paar maanden merkte ik het al heel erg aan mijn eigen lichaam, ik was moe, ik was op. Alsof mijn batterij leeg was en wanneer ik de batterij wou verwisselen voor een nieuwe die ook leeg was. Geen leven meer in mij, mijn geest wil wel maar mijn lichaam niet. Eindeloze hoofdpijn, geen concentratie, alles waar ik zo erg mijn best voor deed werd bestempeld met een ‘’ontwikkeling vereist’’ of een dikke onvoldoende.

Ik ging met pijn en moeite, tranen in mijn ogen en hartkloppingen naar al mijn verplichtingen. Al met al een KUT-situatie.
Ik ging het ook vooral bij mijzelf zoeken. Jeetje wijf wat stel je, je aan. Niemand heeft zin in school, niemand heeft zin in werk. Kom op kop d’r  veur zouden ze hier in Groningen zetten.

Ik vond het dan ook heel lastig om de stap te nemen om naar de dokter te gaan. Uiteindelijk is dat de beste stap geweest in dit hele proces. Ik moest van haar werk afbellen zoals ik al schreef en ze zou mij steunen als werk moeilijk deed.

Pff nogmaals wat een opluchting was dat. Ik had ‘’echt’’ wat en ik was dus niet zoals in mijn eigen hoofd een vette zeikerd en een zwakke meid.

Toen kwam obstakel 2.

Leg jij maar even uit aan mensen dat je 25 (inmiddels jarig geweest) bent en een burn out hebt. Mensen lachen je keihard uit in je gezicht en nemen je niet serieus. HAHAH WAT DAN? VAN DAT SIMPELE BAANTJES WAT JE HAD?

Mensen geloven niet in het bestaan van een burn-out.

Stel je even voor een situatie waarin je echt slecht in je vel zat en dat x 1000 nou zo voelt een burn-out, je vindt het zelf al superkut want je bent altijd een harde werker geweest en nu lacht iemand je uit omdat je ”zogenaamd” een burn-out hebt. Ongelukkiger kun je mij niet krijgen!

Daarnaast werd er ook van mij verwacht dat ik alleen maar jankend in mijn bed lag en dat het raar was als ik iets juist wou doen. Je bent toch heel erg moe? Dan heb je daar ook geen energie voor lijkt mij?Weetje wat jij moet doen? Gewoon je bek houden! Je weet niet hoe ik mij voel en als ik iets leuks wil doen dan moet ik dat juist doen. Dus a.u.b shut your mouth.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot op de dag van vandaag het zelf ook niet volledig heb geaccepteerd. Ik voelde mij een nietsnut – een mislukkeling, ik heb zoveel doelen en wil zoveel bereiken in mijn leven en had het gevoel dat ik stil stond. Mijn hoofd was alleen maar bezig met money en mijn doel om zo snel mogelijk succesvol te worden.

Tot nu toe ondernam ik ook nog heel veel en ging ik nog vaak de deur uit. Het is ook heel moeilijk wanneer je een creatief brein hebt en altijd van alles wilt ondernemen en uitvoeren. Verder ben ik altijd erg veel bezig met social media dat en fashion zijn mijn passie. Hoe buig je een burn out dan opeens om in iets positiefs?

Maar na 3 maanden begin ik eindelijk in te zien dat ik ook echt mijn rust moet pakken en voel ik aan mijn lichaam dat het ook echt moet. Eerder luisterde ik naar mijn verstand en liet ik het luisteren naar mijn lichaam achterwege. Maar deze situatie heeft dat wel verandert. Mijn lichaam is echt heel erg op, nu.
Vandaar dat ik er nu ook maar aan wil toegeven. Ik was telkens zo aan het strijden met het er aan toegeven maar ik zie nu ook wel in dat ik de rust ook echt moet pakken om daarna er nog sterker uit te komen & ik weer bezig kan gaan met mijn money grind haha.

Dienvolgens heb ik ervoor gekozen om er openhartig over te spreken.

Ik ben natuurlijk veel bezig met mijn blog en sociaal media en heb wel een bepaalde verplichting naar mijn volgers, ja zo voelt dat wel (lach maar), er zijn mensen die dagelijks mijn blogs bekijken of mijn insta volgen. (LOVE YALL)

 Een blogger met een burn- out hoe verzin je het 😛

Ik heb de keuze genomen om tijdelijk wat minder bezig te zijn met mijn 2 liefdes: mijn blog en mijn Instagram kanaal. Om nu ook echt tot rust te komen.

Ik zal minder posten maar heb gelukkig vooruit gewerkt zodat ik niet helemaal offline hoef.
Ik vind het doodeng om dit te plaatsen maar goed erger dan Patricia kan het op dit moment niet. #sterktepatries

Ken jij dit gevoel? Of ken je iemand die ook met een burn out zit of heb je vragen laat het mij dan weten in de reageer section hieronder.

 

You may also like

15 reacties

  1. Super goed van je dat je het online hebt gezet en dit met anderen deelt. Neem vooral je rust want dat is heel belangrijk op dit moment voor je en mensen die je niet serieus nemen moet jij ook niet serieus nemen lieverd. Ik ben trots op je!

  2. Ten eerste vind het super knap dat je dit plaatst! Ten tweede ik ken meerdere mensen die een burn-out hebben (gehad), is helemaal niet iets waar jij je voor hoeft te schamen of te verantwoorden. Het is inderdaad alleen super vervelend (nogal zacht uitgedrukt). Wat advies die je misschien al wel vaker gehoord hebt, neem vooral de tijd die JIJ nodig bent en doe inderdaad vooral leuke, positieve dingen, die je aan kunt. Trek je vooral niets aan van anderen en voor nu ook niet te veel aan je ‘doelen’ denken, die behaal jij wel! The only way is up girl! Dikke kus!

  3. Burnout sucks. I’ve been there twice.
    Wat verdrietig om dit te lezen. Ik ken je als een vriendin van mn neefje.

    Misschien heb je niks aan mijn woorden… Denk goed om jezelf en boeie als iemand het niet begrijpt. Het gaat om jou. Je bent nog zo jong. Let je wel goed op jezelf?

    Door mn werk zie ik dat er veel mensen, jong en oud in een burn-out zitten. Het wordt nu ook beter erkend dat jaren terug. Men gaat maar door en ze vergeten vaak om ff echt tot rust te komen.

    Ik wens je een goed herstel. Neem je tijd. Je komt er wel! En, jij bent nr1! Niemand anders gaat het doen dan jij zelf!

    xoxo Mimi

  4. He Mila,

    Wat zuur om dit te lezen. Ik heb een dik jaar terug een burn out gehad en nog steeds niet de oude.
    Ik was zelfs flauw gevallen op het werk :-s .
    Er is 1 ding wat je moet doen en om jezelf denken. Dit is heel erg moeilijk, maar een ander houdt ook niet altijd rekening met jou.
    Waar ik veel baat bij had was: veel wandelen en de haptonoom. Met wandelen maak je je hoofd leeg en het hielp echt. (Het komt een beetje zweverig over)

    Om jezelf denken, je bent nog te jong on je zo ellendig te voelen.

    Sterkte meid, je komt er wel !
    En leren nee te zeggen…

    Xxx Rosannah (nichtje van Do)

  5. Hi Mila,

    Wat goed dat je dit verhaal verwoord hebt en dat je huisarts . Ik herken uit eigen ervaring veel van je verhaal, je vragen (aan jezelf) en de onzekerheid die het met zich meebrengt. Bedenk vooral dat je ‘niks moet’ en dat je alle tijd krijgt die je nodig hebt.
    “Kom op kop d’r veur” is een leuke spreuk voor de bühne maar iedereen is slechts menselijk en iedereen heeft rust nodig. Dus trek je chillpak aan en rust lekker uit 🙂

    No050

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *