THE YEAR AFTER | BURN-OUT

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat ik thuis kwam te zitten met een burn-out en een depressie. Ik heb destijds zoveel lieve berichtjes gehad die mij goed hebben gedaan. Het leek mij wel weer eens tijd voor een update.

Inmiddels is er een jaar verstreken en gaat het al een stuk beter met mij. Ik heb weer rust in mijn hoofd, ik ben er nog lang niet, but I’m taking babysteps. In mijn eerste bericht over deze happening in mijn leven schreef ik dat ik bezig was met het accepteren van dit vervelende nieuws. Je bent op, geen energie meer, uitgeblust, je hebt een burn-out. Nou boy what was I wrong. Ik dacht het volledig te hebben geaccepteerd maar dit heeft mij in werkelijkheid maanden gekost.

Ik dacht dat doe ik allemaal zo even, ik onderschatte het hele probleem, de mentale ziekte en de depressie.

Als je wilt kan een mens strijden tot hij/zij er letterlijk bij neervalt. Ik ging maar door en ik dacht ik breek toch niet. Op gegeven moment kon ik gewoon niet meer en geloof mij dat is niet alleen mentaal zo, mijn lichaam hield er gewoon mee op. Ik kon niks meer. Ik had last van hartkloppingen, ik sliep ontiegelijk slecht, ik had non-stop migraine, ik kon niet meer op mijn benen staan van vermoeidheid en ik brabbelde maar wat, ik jankte alleen maar en het hield niet op en dat ging allemaal vanzelf. Ik wist zelf niet eens waarom. Alle alarmbellen gingen af maar ik kon het niet accepteren. Ik voelde mij een nietsnut en een complete mislukking.

– Hoe kun je zo moe zijn op je 24ste, dat kan gewoon niet, stel je niet zo aan meid! Gewoon door gaan. Met de dromen die je hebt, kun je je geen pauze op het leven veroorloven. –

 

Dus dat deed ik dan ook niet! Wat ook niet mee hielp was de depressie waarmee ik kampte. Want van rust nemen en alleen thuis zitten werd ik alleen nog maar depressiever, ik ging malen, overthinken, maakte mijzelf compleet gek van binnen, vrat mijzelf op en mijn levenslust was totaal verdwenen. Hierdoor kwam ik aan de antidepressiva! Nou laat mij je 1 ding over antidepressiva vertellen; daar wordt je totaal geen fijn mens van.  Ik was een wrak.

Na een paar maanden zag ik eindelijk zelf in dat het niet langer kon op deze manier en ging ik in therapie. Wekelijkse gesprekken moesten mij er weer boven op doen komen. Een ieder die mij kent weet dat ik een schijt hekel aan dit soort gesprekken heb. Want om mij 10 minuten aan te staren om daarna te vragen hoe ik mij daarbij voel kan mij gestolen worden. De eerste psycholoog, was dit type psycholoog en kon ik totaal geen klik mee vinden. Ik had de 2e afspraak ook meteen afgebeld en nooit meer iets van mij laten horen.

In de tussentijd stortte ik mij op sporten, wandelen & schilderen. Dit gaf mij zoveel rust en als ik iets van de 3 bovengenoemde dingen deed verdween ik ook even van deze aardbodem en believe me dat was alles wat ik destijds wou.

Met de 2e psycholoog had ik gelukkig wel een klik en hij kon ook precies uit mij krijgen wat mij dwarszat. Daar ben ik hem nog steeds heel erg dankbaar voor.

Het proces ging met vallen en opstaan en gaat natuurlijk niet in 1 keer, al was dat wel wat ik in eerste instantie dacht. Toen het weer wat beter met mij bleek te gaan had ik besloten om 1 maand richting Bali te gaan. Dit eiland doet mij altijd goed, wanneer ik op Bali ben geweest heb ik weer nieuwe levenslust, weet ik precies in welke richting ik wil gaan en dat had ik uiteraard op dat moment nodig.

Ik kreeg het boek van Anna Nooshin van mijn beste vriendin. Dat boek las ik telkens weer op het strand met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Het verhaal deed mij denken aan mijzelf. Het is fijn, fijn om te lezen dat je niet de enige bent die zich verloren voelt. Het feit dat de persoon waar je tegen op kijkt hetzelfde mee heeft gemaakt als dat jij mee maakt, verzacht de pijn helemaal.

Ik voelde mij weer herboren bij terugkomst. Overigens weer van korte duur want: vallen en opstaan.

Ik besefte wel dat lezen mij hielp en zo kreeg ik veel boeken aangereikt bv. The Key Of Living The Law Of Attrection. Dit boek heeft mijn kijk op mijn burn-out, depressie en op het leven in zijn algemeen heel erg veranderd en motiveerde mij alleen maar op beter te worden.

Zo gezegd zo gedaan! De bezige bij in mij was er al weer helemaal klaar voor en binnen no-time had ik weer werk. Re-integreren wat is dat? Ik ging er weer vol tegen aan, jawel ik ging direct 20 uur in de week werken. Tot dat op een dag ik op de bus stond te wachten voor werk en hij niet kwam en ik keihard begon te huilen. Ik huilde omdat de bus niet kwam, like WTF? Uiteraard was dit niet het eerste signaal die mijn lichaam gaf dat ik weer te hard van stapel liep. Ik had de migraine, de slapelozenachten, mijn huilen van moeheid, vergeetachtigheid en de fantasieën om niet meer wakker te worden natuurlijk volkomen genegeerd. Toen was mijn moeder er klaar mee het was tijd om maar gewoon even mijn rust te pakken en zo nam ik toch weer ontslag.

Vanaf dat moment ben ik gaan inzien dat wanneer ik niet uitkijk ik er zo weer in kan belanden en dat het belangrijk is om naar je lichaam te luisteren. Ik probeer dat nu zoveel mogelijk te doen. Zoals ik al schreef aan in begin van dit bericht, gaat het beter maar ik ben er nog lang niet. Ik kan bijvoorbeeld nog steeds niet zo goed tegen crowdy places en als ik te veel taken heb word ik gek, dan vergeet ik dingen of staat het huilen mij nader dan het lachen.

Daarnaast ben ik nog steeds in recovery voor mijn depressie, iets wat heel moeilijk is en ook moeilijk is om uit te leggen. Want hoe vertel je iemand dat je levenslust weg is en dat het je allemaal niet meer kan schelen. Dan wordt er maar  simpel geroepen: ”Oh maar dan moet je gewoon weer even lekker op vakantie.” Of ” Ah, dat moet je gewoon even iets vinden wat je wel leuk vindt om te doen in het leven.” Als het allemaal maar zo makkelijk was 😉

Maar goed, zo zijn er ook veel positieve dingen die ik hieruit heb gehaald, ik weet nu gewoon heel goed mijn energie te verdelen, kost iets of iemand te veel energie, dan moet het/diegene weg. Hiermee ben ik misschien heel hard geworden maar ik weet dat ik leef met de consequenties en dat JE er alleen voor staat en NIEMAND je hiermee kan en gaat helpen. Dat is ook 1 ding wat ik keer op keer weer heb geleerd; vergeet jezelf niet!  Denk aan en zorg voor jezelf iemand anders doet dat niet voor je. Hoe je het wendt of keert ben ik uiteindelijk blij dat ik dit heb meegemaakt. Het klinkt heel erg cliché maar het heeft mij sterker gemaakt als persoon en gaat mij alleen maar sterker maken in mijn dromen die ik SOWIESO ga waarmaken.

Je gaat nog van mij horen!
Mark my words.

 

 

Waarom ben ik er toch zo open over?
Ik weet wel zeker dat een burn-out en een depressie onderschat worden vooral onder de jongere mensen. Het zijn mentale ziektes!
Kijk een been in het gips zien mensen en dan klinkt alles ineens logisch. ”Hij kan dat niet doen want zijn been is gebroken.” Maar iemand met een mentale ziekte wordt vaak gezien als een aansteller terwijl hier juist zoveel aandacht naar moet gaan.
Ik hoop dat ik mensen kan inspireren om weer beter te worden of om in ieder geval erover te durven praten met wie dan ook.

 

What If Physical Illness Were Treated Like Mental Illness?

 

Helpfull quotes

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *